La Paz

La Paz

Vanuit Puno vertrekken we met de bijzondere busmaatschappij Tour Peru naar La Paz, Bolivia. De grensovergang is onderdeel van deze busreis en maakt deze tocht zo bijzonder en lachwekkend.

De grens
In het grensstadje Desaguadero worden we door de chagrijnige gids midden op de weg vriendelijk verzocht de bus uit te gaan. Vaag worden we naar een rij gedirigeerd waar we netjes achteraan sluiten, geheel tegen de heersende cultuur in uiteraard. Vervolgens rijdt de bus, inclusief de gids én onze bagage uit het zicht.

Na een uur in de brandende zon in de rij te hebben gestaan, worden we pal voor het bureau van de douane-beambte nog ingehaald door een honderdjarige Boliviaanse vrouw in klederdracht die met een grote glimlach om haar tandeloze mond snel voor ons de rij in sneakt. Het is te hilarisch om boos te worden. Ons paspoort wordt afgestempeld en vrolijk huppelen we de grens over. We zijn in Bolivia, let the fun begin! We zien ook aan de Boliviaanse kant een enorme rij mensen en hebben medelijden met de stumperds die staan te wachten. Met onszelf dus. We mogen namelijk weer netjes achter aansluiten terwijl dezelfde tandeloze Boliviaanse oma weer vrolijk lachend vooraan invoegt. Het personeel van de bus is nog steeds spoorloos verdwenen. Gelukkig hadden we van tevoren al gelezen hadden dat vooral de busmaatschappijen de oorzaak zijn van de chaos (en regelmatig pure paniek) dus vinden we het hele gebeuren vooral heel hilarisch en sjokken als makke schaapjes achter de rest aan. Met zo’n gigantische wachtrij verwacht je een ingewikkelde controle van elk individu. Maar niets blijkt minder waar. Slechts een stempeltje in ons paspoort en we mogen eindelijk het land der Bolivianen in.

La Paz
We vinden op goed geluk onze bus terug en arriveren na een niet geheel ontspannende rit in La Paz. Iets met rijbewijzen kopen of cadeau krijgen bij wasmiddel. Een enórme stad! Zover het zicht reikt, staan huizen op en in elkaar gebouwd. Mensen, auto’s en vliegtuigen vullen elke lege plek in het geheel in. Een bijzondere gewaarwording na enige tijd slechts in kleine dorpjes te hebben doorgebracht. We rijden binnen via de voorstad El Alto, tevens het hoogste deel van La Paz waar ook het vliegveld zich bevindt. De stad zelf ligt op 3600 meter aan de rivier La Paz. Vanaf Terminal de Buses rijden we met de taxi naar onze bed & breakfast La Colina in de wijk El Calacoto, een rustige lager gelegen villawijk zo blijkt. Enigszins lacherig treden we binnen in ons nederige stulpje. De eigenaren Manuel en Carolina zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam en wijzen ons direct op leuke en goede restaurants.

Rondlopend door de wijk zijn we getuige van een repetitie voor het carnaval van La Paz. Ook bekijken we de expositie van Fabricio Lara in Merida Romero. We eten, ik durf het bijna niet te schrijven, schnitzel in een Duits restaurant. Later zal blijken dat we het bij dit ene stukje vlees hadden moeten laten in Bolivia.

De volgende dag gaan we op advies van Manuel eten bij Il Portico, een Italiaans restaurant even buiten La Paz met een fantastisch uitzicht en nog beter eten. We genieten en nemen vervolgens een radio taxi. Dit zijn de betrekkelijk veilige taxi’s in La Paz, waar je mee kunt reizen zonder al te bang te hoeven zijn dat je al je spullen kwijt bent voor het einde van de rit. De taxi brengt ons naar Valle de la Luna. Een onwerkelijk mooie maanachtige vallei even buiten de stad. Enigszins op het verkeerde been gebracht door de term ‘vallei’ verwachten we een grote vlakte. Niets is minder waar; binnen een kwartier (of drie kwartier, er zijn twee routes) ben je alweer uit de vallei. Maar het is een schitterend stukje moeder natuur. Vooral aan het eind van de middag wanneer de ondergaande zon het bizar gevormde gesteente beschijnt.

Samen met twee Franse vrienden gaan we naar Iglesia de San Francisco. Het is spitsuur en het ziet er zwart van de mensen. We wandelen door de leuke straatjes rond de kerk en bekijken elk winkeltje op zoek naar een mooie leren tas. Die ik uiteindelijk besluit te kopen op het moment dat de winkels gesloten zijn. Zonder leren tas lopen we over de heksenmarkt, een markt waar kruiden en gedroogde lama-embryo’s worden verkocht. Het schijnt dat de dieren geofferd worden bij de aankoop van een nieuw huis. Wij vinden het vooral luguber. Helaas hebben we geen tijd meer gehad om met de Teleférico (kabelbaan over de stad) te gaan maar dit is absoluut wél een aanrader.

In elk geval slapen wij onze laatste nacht op stand om de volgende dag met de bus naar Oruro te gaan. Ciao!

Leave a Reply