Uros Aruma Uro (Titicaca meer)

Uros Aruma Uro (Titicaca meer)

Vanuit de haven van Puno vertrekken we naar ons huis voor komende nacht; een drijvend riet-eiland midden op het Titicaca meer. Op de boot blijkt dat we een toeristische tour hebben gekocht in plaats van vervoer naar het eiland maar gelukkig komt Leonardo ons ophalen om ons naar het paradijs op het meer te brengen.

En dat is het! Zodra je op het riet stapt, zink je er half in weg. Het knispert lekker onder je voeten. Het uitzicht over het meer en de stilte om je heen is betoverend.

Het eiland is compleet gemaakt van riet. De huisjes, de daken, de zonneschermen. Alles. En zelfs onder ons matras ligt een berg riet. De bodem van het meer waarin het riet groeit (zo’n beetje het halve meer) wordt losgesneden en dient als drijvende ondergrond van het eiland. Erbovenop wordt gedroogd riet gelegd dat de ‘grond’ vormt waarop de huisjes gebouwd zijn. De ondergrond gaat enkele jaren mee. Het riet wordt elke vijftien dagen ververst.

Het eiland wordt bewoond door drie families, met kinderen. Juan en zijn vrouw Elsa hebben enkele jaren geleden het hotel opgezet. In totaal zo’n tien kleine hutjes met gedeelde badkamer. Toerisme is de grootste bron van inkomen hier en dat heeft ervoor gezorgd dat de drijvende rieteilanden een grote kermis zijn verworden. Maar niet het eiland van Juan en Elsa. Zij zijn ontzettend gastvrij, vriendelijk, behulpzaam en totaal niet opdringerig zoals de bewoners van de andere rieteilanden vaak wel zijn.

‘s Middags gaan we varen met de rieten boten. Vroeger werden deze volledig van riet gemaakt, nu zorgen twee liter flessen Inca Cola voor het drijvend vermogen. De boot gaat ongeveer twee jaar mee. We zien hoe Juan de visnetten uitzet en hoe riet wordt gekapt. Het riet wordt werkelijk overal voor gebruikt: als bouwmateriaal, om koorts te verhelpen bij kinderen en als voedsel. Het smaakt nergens naar maar schijnt een hoop voedingsstoffen te bevatten.

Bij het kampvuur ‘s avonds vertelt Juan over het leven op het meer. Er zijn zo’n negentig drijvende rieteilanden met elk hun eigen president welke wordt gekozen door de bewoners. Binnen de eilandengroep bevinden zich een kerk, drie scholen en zelfs een klein ziekenhuis. Wanneer kinderen ouder worden, gaan ze naar Puno om verder te leren. Het is inmiddels ijskoud geworden dus we hebben thermokleding (toch niet voor niks meegenomen!) met daaroverheen nog drie lagen aan. Het is doodstil op het meer. Slechts het geluid van vogels en een terror-eend (hij heeft eieren en denkt dat de eilandbewoners die willen stelen waardoor hij constant de achtervolging inzet) onderbreken de stilte. De lichtjes van Puno in de verte werpen een sprookjesachtig licht over het water. De hemel staat vol met duizenden sterren. De maan ontbreekt vanavond. Samen genieten we van dit prachtige moment.

Maar niet zo lang want je bevriest. Met de warme kruiken die we van Juan hebben gekregen, liggen we vervolgens te klappertanden in ons idyllische hutje. Maar wat is dit een leuke ervaring en wat slaap je fijn in de stilte van de natuur!

‘s Morgens worden we helemaal uitgerust gewekt door het zonlicht en de terror-eend die tegen ons hutje ramt. Het eiland is vannacht verschoven!
Na het ontbijt neemt Juan ons mee naar de visnetten om de buit binnen te halen. Die direct naar huis-reiger Martin gaat. We blijven nog even lunchen en worden daarna met de motorboot (zo modern zijn ze inmiddels hier ook wel) afgezet aan het vaste land van Puno om nogmaals een nachtje in Hostal Sariri te slapen en vervolgens naar La Paz in Bolivia verder te reizen. Hasta luego!

Leave a Reply